Home » Interview » Femke Merel van Kooten-Arissen houdt vast aan haar idealen

Femke Merel van Kooten-Arissen houdt vast aan haar idealen

Allereerst wil ik je zeggen dat ik het moedig vind dat je er voor koos om Partij voor de Dieren te verlaten. Was je voorbereidt op wat er op je af zou komen qua reacties?

Van andere mensen die zich eerder hebben afgesplitst verneem je hoe zij mediastormen over zich heen hebben gehad. Dus dat had ik wel verwacht. Maar je kunt je nooit voorbereiden op wat er werkelijk gaat gebeuren wanneer je uit een partij stapt. Zoals wat voor impact het op je gezin heeft of hoe de reacties op het schoolplein zullen zijn. Maar ook wat het effect hiervan kan zijn op je kinderen.

Gelukkig heb ik ook veel bemoedigende reacties gehad van zowel mensen binnen als buiten de partij. Zoals van mensen die om gelijkaardige redenen als die van mij zijn vertrokken en zelfs geen volksvertegenwoordiger meer wilde zijn. Of van mensen die hun lidmaatschap hebben opgezegd of niet meer actief lid zijn gebleven.

Ondanks dat het een weloverwogen keuze van mij is geweest, is het zwaar. Het is niet iets wat je voor je lol doet. Van belang voor mij is dat ik steun ervaar van mijn man en familie.


Wat voor geluiden verneem je van de mensen die minder enthousiast zijn geworden wat betreft hun lidmaatschap?

Er is een vaste groep bij de PvdD die het doet zoals zij het altijd al hebben gedaan. Die houden vast aan die vertrouwde manier. In de jongerenafdeling PINK zie je veel mensen die kritisch zijn en graag verbreding zien in de politieke partij. Zij zouden graag het plan B in werking zien. En nu Marianne Thieme de Tweede Kamer verlaten heeft zou dit zomaar in een stroomversnelling kunnen komen. Er is op dit moment een stevige discussie gaande over hoe het verder moet met de koers binnen de partij. Dit geeft ruimte voor de nieuwe generatie.

Mijn nieuwe politieke assistent is een van die mensen, die overigens nog steeds vicevoorzitter is van PINK. Men wil dat er niet alleen voor dieren en milieu wordt opgekomen maar ook voor de zwakkeren in de samenleving.

In het partijprogramma van Partij voor de Dieren staan hele mooie standpunten. Het is een compleet programma met vele voorstellen voor een brede systeemverandering, langetermijnvisie voor Nederland en zelfs het leefbaar houden van de planeet, die je bij andere politieke partijen niet zo gauw vindt. Het zou zo zonde zijn als hierin versmald wordt. We hebben als partij bij de laatste verkiezingen sterk ons best gedaan om van het stempel ‘one issue’ af te komen. Dit heeft een winst opgeleverd van twee naar vijf zetels. Die verkiezingsuitslag heeft laten zien dat er heel veel mensen achter Plan B staan.

Nu vertelt de partijtop actief in de krant en op de radio, dat het verkiezingsprogramma Plan B opgevat moet worden als ‘een toelichting op het stemgedrag bij andere onderwerpen dan dier, natuur en milieu’. Kort gezegd is het verkiezingsprogramma gedegradeerd tot stemverklaring. Ik vind het kiezersbedrog dat een partij vóór de verkiezingen zegt: ‘Stem op ons, want onze plannen zijn niet duur in termen van geld, maar vergt de moed van voldoende dappere burgers om de verandering te bewerkstelligen.’ En dat deze partij vervolgens ná de verkiezingen zegt: ‘Bedankt voor uw stem en de vijf zetels. Wij hebben ook met vijf zetels nog steeds geen tijd voor “mensendingetjes”, dat laten we over aan de “mensenpartijen”. Maar wanneer zij voorstellen indienen die in Plan B staan beschreven, zullen we daarmee instemmen. Voor eigen initiatief op die onderwerpen is geen tijd.’

Je kunt jezelf geen brede emancipatiepartij of dé privacypartij noemen, als je zelf nooit initiatieven neemt op die onderwerpen. Dat is ook wat de PvdD -leden en -kiezers langzaam maar zeker beseffen. Het kan zo echt niet langer doorgaan. Omdat ik het intern niet kon veranderen ben ik eruit gestapt.

Ik wil recht doen aan mijn functie, niet beperkt worden in mijn volksvertegenwoordigende taak en wat ik de kiezer beloofd heb. Dat is ook de afweging die ik heb gemaakt bij het behouden van mijn zetel. Als ik de strijd voor al die prachtige idealen op zou geven, zou vertrekken en mijn zetel inleveren, dan wordt er iemand anders beëdigd. Vervolgens zou die in mijn plaats in diezelfde versmalling worden gedrukt waarmee er niets veranderd. Dat lost niets op. Dat zou ik niet aan kunnen zien en dat was ook niet eerlijk geweest tegenover de kiezer die nadrukkelijk voor het Plan B gekozen heeft.


Wat dat betreft ben ik dankbaar dat de Grondwet onze democratie heeft uitgerust met een soort veiligheidsklep. Wanneer partijen kiezersbedrog plegen en je als volksvertegenwoordiger gedwongen wordt om bij stemmingen te stemmen volgens fractiediscipline, moet je het recht hebben om daar een grens in te trekken. Ook als je niet mag deelnemen aan bepaalde debatten en daardoor geen initiatieven kan nemen op onderwerpen die wel in het verkiezingsprogramma staan. Het kan niet zo zijn dat je wordt tegengehouden om datgene te doen waarvoor je daar zit. Dan zeg ik; ‘Tot hier en niet verder, ik doe het dan wel alleen en behoud mijn zetel.


Had je al enigszins een koers bedacht die je wilde gaan varen zodra je alleen een fractie zou gaan vormen?

Natuurlijk heb ik de maanden voor mijn definitieve breuk met de Partij voor de Dieren nagedacht hoe ik invulling zou kunnen geven aan het Tweede Kamerlidmaatschap buiten de Partij voor de Dieren en zinvol bezig te zijn voor de idealen. De Partij voor de Dieren blijft zich focussen op de core-onderwerpen, dier, natuur en milieu. Zelf wil ik expliciet opkomen voor zwakkeren in de samenleving die kwetsbaar zijn. Ook gezondheid en brede emancipatie even als vrouwen-, kinder- en LHBTI-rechten hebben mijn aandacht. Daarnaast vind ik privacy en democratische vernieuwing belangrijke onderwerpen.

Partijen zouden een algemeen voorzorgsbeginsel moeten bepleiten om zo min mogelijk te schaden. En wanneer dit al wel het geval is dat de gedane schade wordt hersteld voor zover dat mogelijk is. Maar voorkomen is natuurlijk altijd beter. Mensen hebben een belangrijke taak om bewust te worden van de impact van hun keuzes op de leefbaarheid van de aarde en van het welzijn van mens en dier.

Op de dag van mijn afsplitsing van de PvdD, schreef ik in mijn statement op sociale media dan ook over de strijd voor een leefbare aarde voor onze toekomstige generaties. Maar ook dat bij onze strijd voor een leefbare aarde voor deze toekomstige generaties, de mensen die nu leven niet vergeten mogen worden. We moeten blijven opkomen voor de zwakkeren in de samenleving en wat zij op dit moment nodig hebben.

Het mooie is dat ik nu als onafhankelijk Kamerlid in twee maanden tijd al meer moties ‘oordeel Kamer’ heb gekregen dan in de PvdD tijd. Dat wil zeggen dat de minister het een mooi voorstel vindt en ook de coalitiepartijen voor kunnen stemmen. Ik houd vast aan mijn idealen én zoek de samenwerking op met woordvoerders van andere partijen. Dat geeft enorm veel positieve energie.

Ik probeer manieren te bedenken om kiezers meer inspraak te geven en actief mee te laten denken met de onderwerpen die ik in de Kamer bespreek. In het kader van democratische vernieuwing ben ik met een aantal nieuwe ideeën bezig. Daar ben ik erg enthousiast over. Helaas kan ik er nog niet veel meer over zeggen dan dat het echt iets is wat in Nederlandse nationale politiek nooit eerder is gedaan…


Is jouw weg een nieuwe weg in het politieke landschap?

Mijn weg is gericht op het lange termijn denken. De huidige politiek is gericht op de korte termijn met pakkende slogans om kiezers te lokken. Gelukkig worden mensen toch steeds meer bewust dat de lange termijnvisie de enige weg is om iets voor elkaar te krijgen.

Volksvertegenwoordigers in de Tweede Kamer zouden in debat moeten gaan over onderwerpen die er toe doen. Niet bang zijn om deze te schuwen en zeker niet meer langs elkaar heen praten met vooringenomen standpunten.

De kiezers hebben behoefte aan politici die de problemen daadwerkelijk willen gaan oplossen. Zij voelen zich niet meer vertegenwoordigd door de traditionele politieke partijen. Die partijen zijn heel hiërarchisch en hebben een stevige fractiediscipline. Ik denk dat mensen behoefte hebben aan zelfstandig denkende Kamerleden die opkomen voor de echte waarden.


Wat is jouw toekomstvisie voor ons land?

Dit vind ik een hele mooie vraag en het beeld dat ik daarvan schets zal waarschijnlijk wel een utopisch beeld zijn. Ik zou graag zien dat mensen een leven hebben waarin ze niet alleen maar bezig zijn met een soort race tegen de klok om met het werk bezig te zijn. Maar dat er ook ruimte is voor de dingen die het leven de moeite waard maken. Tijd om zorg voor elkaar te hebben zoals voor de ouderen en de zieken. Maar ook voor zichzelf, dat er naast het werk ook tijd is om invulling te kunnen geven aan persoonlijke ontwikkeling. Het opgeslokt worden door al het moeten is niet iets waar mensen nu gelukkig van worden.
Daarnaast zou het onderwijs mijn inziens niet alleen gericht moeten zijn op het verkrijgen van een goede baan. Het zou uitdrukkelijk bedoeld moeten zijn om je ook als persoon te ontwikkelen. Met hart en ziel wil ik mij voor zo een toekomst inzetten.

Als samenleving zouden we heel zuinig om moeten gaan met de natuur en oog hebben voor dierenwelzijn. En vooral ook dienen we zuinig te zijn op elkaar. Respect hebben voor andersdenkenden. Omkijken naar groepen die het moeilijk hebben om te emanciperen zoals LHBTI’ers en transgenders. Beter omgaan met deze mensen dan nu het geval is.

Mensen moeten de gelegenheid krijgen om het leven te vieren. Een overheid dient goede zorg te dragen voor zijn bevolking, zelfs een bijdrage te leveren aan hun levensgeluk. Het welzijn van de mens creëert dan ook meer ruimte voor respect en mededogen. Daarnaast denk ik dat men dan in een positieve spiraal komt waarin mensen meer de tijd hebben om na te denken. Bijvoorbeeld over wat goed en wat niet goed is maar ook in de omgang met dieren en onze natuur.


Hoeveel kun je aan als eenpersoonsfractie met van alles wat er op je afkomt aan informatie in de Tweede Kamer?

Gelukkig heb ik om mij heen een aantal hele lieve fractievrijwilligers verzameld. En natuurlijk de enige betaalde medewerker, de vicevoorzitter van PINK. Die doet enorm veel. Hij houdt het mailverkeer en de vergaderingen bij. Hij stuurt mij een appje of een berichtje wanneer iets de aandacht vraagt waarover een debat aangevraagd zou moeten worden. Of wanneer er vragen over een onderwerp gesteld dienen te worden. Hij helpt met het voorbereiden van debatten en het indienen van goede voorstellen in de vorm van moties en amendementen. Zonder hem en de anderen zou ik het niet kunnen behappen.

Wanneer je bedenkt dat de VVD bijvoorbeeld vier woordvoerders heeft op het onderwerp volksgezondheid….. Je kunt je dan wel voorstellen dat ik ook mijn keuzes moet maken in wat ik aanga. 


Hoe ziet de samenwerking met je man er op dit moment uit?

Ten opzichte van mijn tijd bij PvdD niet zo veel. Hij deed al heel veel achter de schermen op vrijwillige basis. Twee jaar geleden heeft hij zijn baan opgezegd om mij vanuit huis fulltime bij te kunnen staan in het Kamerwerk. Als fractievrijwilliger helpt hij ook mee in het vormgeven van de nieuw te vormen fractie. Daarnaast stuurt hij de andere vrijwilligers aan. Hij staat samen met mij volledig achter Plan B, het verkiezingsprogramma van PvdD. Ik ben heel dankbaar dat hij zich zo met mij inzet voor onze idealen.
We werken niet alleen in Den Haag samen, maar in de avonduren en in het weekend praten we veel over de politieke vraagstukken waar we ons in moeten verdiepen. Ik kan er ook op vertrouwen dat hij eerlijk is over mijn prestaties. Hij zegt het wanneer hij vond dat het goed ging. Maar als het beter had gekund of als een interruptie op de minister niet helder of krachtig genoeg overkwam, vertelt hij mij dit ook. Hij helpt me om de beste versie van mezelf te zijn, zowel in het werk als privé.


Is er behoefte aan meer medewerkers?

Ja er is zeker behoefte aan nieuwe medewerkers. Ik heb geen fractiebudget want de regels zijn veranderd. Sinds 2016 krijgen afsplitsers geen budget meer zoals een fractie dat heeft. Ik word ook aangeduid als ‘het lid Van Kooten-Arissen’, om alle verwarring met een fractie of groep te vermijden. De stichting fractieondersteuning die ik na mijn oprichting heb moeten oprichten bij de Landsadvocaat, krijgt één keer schaal tien voor Rijksambtenaren en daar moet alles uit betaald worden. Van dat bedrag kan ik één parttime medewerker betalen, maar niet in schaal 10, want daar betaal ik alle fractiekosten van. Tevens vergoeden wij uit dat bedrag de vrijwilligers- en reiskostenvergoedingen voor de mensen die zich achter de schermen voor mij inzetten. Mensen die mij willen helpen kunnen mij mailen op femkemerel.vankooten@tweedekamer.nl.

Hoe maak je tijd voor het gezin naast je werk?

Oei, dat is vaak een hele puzzel. Op werkdagen ben ik vaak tot laat in de avond of zelfs tot diep in de nacht in Den Haag. Nu met de begrotingsdebatten is dat helemaal extreem. Zelden ben ik voor het avondeten thuis. Vorige week donderdagnacht was ik pas om iets voor drie uur thuis. In het weekend probeer ik echt aandacht voor mijn gezin te hebben. Het hoort bij mijn functie dat de telefoon nooit uitgezet kan worden, hij ligt zelfs op mijn nachtkastje. Maar als ik thuis ben, probeer ik het werk wel los te laten. Dan maak ik tijd om met mijn baby’tje te gaan wandelen, met mijn twee bonuskinderen van 9 en 11 jaar leuke dingen te doen of met familie en vrienden een hapje te eten. Op vakantie gaat de telefoon wel op stil. Tijdens de vakantie steeds telefonisch in gesprek te zijn is zo vreselijk. Naast dat ik een leuke echtgenote wil zijn probeer ik ook een leuke moeder voor mijn kinderen te blijven. Maar ik moet toegeven dat mijn drukke werkleven en de combinatie gezin niet eenvoudig is.


Wat is het dat je jouw kind wilt meegeven in het leven?

Dat het belangrijk is om je te proberen te verplaatsen in andere levende wezens. Hoe ervaren zij de dingen en hoe is het leven voor hen? Om met mededogen naar de wereld en de samenleving te kijken. Daarnaast geef ik hen mee dat het belangrijk is om integer te zijn met een vriendelijke houding naar mens en dier. Voorts probeer ik hen te laten zien dat het voldoening geeft om iets voor anderen te kunnen doen. Iets voor een ander doen, hoe klein ook, maakt de wereld een stukje mooier.

Daarnaast vind ik het belangrijk dat mijn kinderen weerbaar zijn. Je kunt je bewust zijn van het leed van anderen, maar het is niet de bedoeling dat je het leed van de wereld op je schouders neemt of jezelf wegcijfert. Ze zijn goed zoals ze zijn. Mijn kinderen verdienen respect, liefde en alle kansen om op te groeien tot bewuste, zelfstandige en kritisch denkende volwassenen.

[Totaal: 0   Gemiddelde:  0/5]
Spread this post

Tags: , , , , , , , , ,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

error: Content is protected !!