Home » Interview » Emma Voerman – van man naar vrouw – van interne criticus naar interne fan

Emma Voerman – van man naar vrouw – van interne criticus naar interne fan

Hoe kijk je terug op je jeugd? Wat waren hoogtepunten en wat de mindere momenten?

Mijn hoogtepunten waren de vakanties in Frankrijk. Ik had twee werkende ouders en een grote broer die vaak met stoere vrienden speelde. Op vakanties had ik ze drie weken lang alleen voor mij. En ook had ik de tijd om een bijzondere nieuwe plek te ontdekken.
Drie weken lang geen school en geen druk om iets te moeten doen. Nu besef ik dat ik niet moe werd van het schoolwerk (ik was slim en het was niet moeilijk). Wat mij vermoeide was dat ik mij staande moest zien te houden tussen 29 andere kinderen. In de drie weken vakantie mocht ik dromen.

Je hebt je veelal aangepast vanuit je hoogsensitiviteit, hoe uitte dit zich?

Dat ik precies wist wat waar van mij verlangd werd. Het maakte dat ik goed om mij heen keek om de dingen in me opnemen. In mijn hoofd maakte ik een lijst van alles wat niet oké was of juist moest. Als ik iemand tegen een ander hoorde zeggen: “Kijk niet zo stom!” dacht ik onbewust: “O, je kunt dus ook stom kijken en dat moet dus niet. Opletten wat dat is en niet meer doen.” En dat had ik met duizenden andere kleine dingetjes.

Wat brengt je hoogsensitiviteit voor meerwaarde met zich mee?

Wat niet? Ik zou het vreselijk vinden om mijn gevoeligheid/geraaktheid te missen. Maar ook de miljoenen kronkels die mijn gedachten maken. Ik ben zo fijn gezelschap voor mij.
Hoe ik van natuur houd, van schilderijen, van gedichten of mooie zinnen in boeken, hoe ik zelf onafgebroken met taal speel….. Wat moet ik zonder? Het lijkt me hel.

Je bent erg begaan met schooljeugd. Wat is je drive om hen bij te staan?

Elk kind moet gezien worden met liefdevolle ogen. Dat is mijn missie. Hoe gaaf zou het zijn wanneer een kind met al haar/zijn talenten wordt gezien? Jammer genoeg worden op school maar enkelen gezien en beloond.

https://nivoz.nl/nl/de-kinderen-die-niet-zo-opvallen-in-de-klas-heb-jij-die-wel-gezien

Een korte periode gaf je les op een democratische school. Wat maakt deze anders dan andere scholen?

Alles. Een democratische school heeft een compleet ander concept. De uitgangspunten zijn onder meer dat een kind alleen getest wordt om te zien waar het kind in de eigen ontwikkeling staat. Het wordt niet vergeleken met leeftijdsgenoten.
Er worden ook geen eisen gesteld aan wat er geleerd moet zijn. Verder krijgen zij een eigen verantwoordelijkheid, wat inhoudt dat zij op de harde manier leren. Er wordt zo min mogelijk vooraf vastgelegd. De kinderen mogen zelf ontdekken wat de consequenties zijn van hun keuze.

Wat is er intern veranderd sinds je als vrouw naar buiten treedt?

Ik zit lekkerder in mijn vel. De anti-testosteron en de oestrogeen doen hun werk. Deze hormonen passen beter bij me. Ik zak nog dieper in mijn gevoel. Mijn eigenliefde is verdiept.
Ik ben extraverter geworden en durf eindelijk de unieke ik te laten zien in contact met anderen. De lijst met dont’s is stukken kleiner geworden. En deze dont’s zijn eindeloos subtiel.

Van mezelf mag ik bijvoorbeeld niet opscheppen en moet ik bescheiden zijn. Maar toen ik ging ondernemen kwam ik in een omgeving waar bescheiden zijn juist verkeerd was. Dus zocht ik naar een mooie tussenweg die overal geaccepteerd is. Hetzelfde geldt voor niet egoïstisch zijn en toch voor jezelf op moeten komen.
Daarnaast wil ik geen half werk leveren en daarbij niet te perfectionistisch overkomen. Dit alles gebeurt onbewust. De laatste jaren besef ik pas in welke mate dit allemaal is gegaan. Ik kan ze nu dus ook makkelijker loslaten. Ze zijn er nog wel als gedachten, maar ze bepalen mijn gevoel en gedrag niet meer.

Hoe blij is je interne criticus dat je ook ruimte hebt gemaakt voor een interne fan?

Blij! Nu hij (ja, nog steeds hij) een tegenhanger heeft wordt er ook beter naar hem geluisterd. Hij mag er nu zijn. Ik kan hem vaak ook geruststellen, omdat ik weet waar zijn angst vandaan komt.

Mijn criticus kan bijvoorbeeld bang zijn voor het oordeel van anderen als ik niet binnen de lijntjes blijf. Dat ik tegenval bij mensen. Dat ik niet waar kan maken wat voor mij zo belangrijk is. Ik had daar de dag van mijn theaterlezing zwaar last van. Vond dat ik het beter had moeten voorbereiden. Het was weg zodra ik de zaal binnen kwam waar ik op moest treden. Maar daarvoor was het hevig.

Vijftien november gaf je een theaterlezingtraining, ‘Ontmoet je Interne Fan.’ Hoe werd het ontvangen en hoe kijk je er op terug?

Geweldig! Mensen beseffen door mijn voorbeelden en gedichten hoe hun overlevingsmechanismes werken. Ze zijn geroerd omdat ze voelen dat datgene waar ze zo’n oordeel op hadden eigenlijk heel mooi is. “Ik ben niet gek! Het is mijn hoogsensitiviteit. Het is mijn verdediging geweest! Ik doe dus niet moeilijk zoals iedereen tegen me zegt. Ik voel de dingen dus wél goed aan!” Dat soort besef gonst door de zaal.

Ik geef de mensen een groot “Je mag er zijn zoals je bent” als tegengif voor hun geïnternaliseerd oordeel over zichzelf. Meestal krijgen ze te horen dat ze te moeilijk, te veel, te dromerig, te goed voor de wereld zijn.
De mensen gingen naar huis met heel veel om te voelen en over na te denken. Ze bedankten me allemaal omdat er iets binnenin hen geraakt werd.

Je helpt mensen bij hun innerlijke verborgen schatten te komen. Wat was de bijzonderste schat die bij een persoon naar boven kwam?

Het kunnen horen van de eigen interne fan. Diep van binnen voelen dat je oké bent. Dat wanneer iets langzamer gaat dan je wil, dat ook dat goed voelt.
Dat is wat mijn cursisten teruggeven en ook laten zien in de manier waarop ze met de dingen des leven omgaan. Ontroerend mooi. En vandaaruit ontdekken ze zelf weer hoe gaaf ze zijn.

Wat zou je nog willen realiseren?

Een TEDx presentatie houden en ik wil een keer in Carré staan.

Ontmoet jouw interne fan: http://www.emmavoerman.nl/

 

[Totaal: 0    Gemiddelde: 0/5]

Tags: , , , , , , , , , ,

One Response so far.

  1. Digna schreef:

    Goed en menselijk interview.
    Kan mij inleven en heb empathie.
    Ieder mens is uniek in zijn eigen hoedanigheid heb ik geleerd, al wist ik dit allang.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.