Home » Interview » Arjen Beuckens is hooggevoelig en betrokken bij het COC

Arjen Beuckens is hooggevoelig en betrokken bij het COC

Sinds wanneer weet je dat je hooggevoelig bent?

Een maand geleden werd ik mij hiervan bewust. Ik werk in de verzekeringen in een kantoortuin en het kwam zover dat ik niet meer functioneerde zoals ik zou willen, of wat er van mij verlangd werd. Toen ik een maand vrij was merkte ik dat ik mij veel prettiger voelde met meer vrijheid en in mijn eigen ruimte. Mijn vermoeidheid nam ook af. En wat natuurlijk een enorme plus is van thuiswerk is dat je niet met die overvolle treinen mee hoeft wat ook veel van je vraagt.

Dagelijks ervoer ik veel van de energie en de non-verbale communicatie die de sfeer maakten op de werkplek. Ik nam dingen mee naar huis zonder dat ik dit eerder besefte en kwam vrijwel elke dag doodop thuis. De werkgever stelde een ultimatum. Of zij zouden mij ontslaan of ik mocht een outplacementtraject volgen. Ik koos voor het laatste. Nu kan ik mij oriënteren op ander werk. Ik wilde al wat anders maar wist nog niet wat ik wilde.

Wat zou je wel willen doen?

Wat er tot op heden uit het outplacementtraject naar voren komt is dat ik graag zou willen coachen als zelfstandige. Nu is het zaak om te kijken hoe ik dit vorm kan gaan geven. De doelgroep bepalen is belangrijk. Op Facebook heb ik een oproep geplaatst dat ik op zoek ben naar hooggevoelige mannen die op mannen vallen. Ik heb een aantal reacties gehad. Mijn doel is om deze mannen een hart onder de riem te steken omdat ze eigenlijk net weer buiten de bestaande hokjes vallen. Want je bent dan wel hooggevoelig maar je bent ook gay. En hoe zit het dan weer met die gevoeligheid?
Voorts vind ik dat ik meer op mijn intuïtie mag vertrouwen en wil vandaar uit graag een ondersteuning voor andere mensen zijn. Het is tijd om te gaan experimenteren hoe ik dit kan gaan doen maar ook om te kijken hoe ik hier geld mee kan verdienen.

Je bent betrokken bij het COC. Hoe ben je daar terecht gekomen?

Zo’n zes jaar geleden ben ik officieel gescheiden. Ik was getrouwd met een man. De communicatie liep niet lekker en er was sprake van vermijdingsgedrag om de dingen die er toe deden aan te gaan. We kwamen beiden uit een nest waar we dit ook niet als voorbeeld hebben meegekregen. Onze ouders communiceerden niet met elkaar en maakten ook geen ruzie.

Op een gegeven moment zat ik in een positie dat ik mijzelf zo had aangepast in de relatie dat ik alleen nog deed wat anderen wilden. Zelf kwam ik niet meer aan bod. Wanneer het punt dan komt dat je wel voor jezelf kiest, dan kan een partner of de omgeving daar moeilijk mee dealen. We zijn vervolgens samen in therapie gegaan waarin we opdrachten mee naar huis kregen om aan onze relatie te werken. Hij had daar geen zin in. Toen was het voor mij klaar. Dit is niet zonder slag of stoot gegaan, het weggaan. We hadden samen ook een hond en voor mij voelde het alsof ik mijn kind moest achterlaten. Dit was pijnlijk.

Vervolgens ben ik aan zelfontwikkeling gaan doen als acteerlessen en heb mijzelf hiermee naar buiten neergezet. Hierdoor kwam ik in aanraking met de coördinator van het COC en die vroeg of ik voorlichting wilde gaan geven op scholen. Hier haalde ik veel voldoening uit. Ik deed iets wat er toe deed. Het was voor mij ook een soort afsluiting van hoe ik mij in mijn schooljaren had gevoeld als eenling. Ik rekende hiermee af omdat ik mij nu thuis voelde op de schoolgronden. Zelfs in de moeilijkste klassen kon ik mijn verhaal doen, ook wanneer ze er niets van wilden weten.

Wat komt er bij kijken om de COC Noord-Holland-Noord staande te houden?

Dit jaar bestaat de COC Noord-Holland-Noord veertig jaar. Ik wilde mijn steentje bijdragen als voorzitter sinds september vorig jaar, maar voelde mij niet genoeg gesteund door het bestaande bestuur. Er lopen diverse dingen heel goed binnen de organisatie maar de andere kant is dat er te vaak niet de verantwoordelijkheid wordt genomen voor dingen die wel zouden moeten worden genomen. Het (mee)denken dat is geen probleem, genoeg inbreng, maar de uitvoering blijft uit. Daarnaast is het zo dat wanneer iemand zijn taken niet goed uitvoert dit een effect heeft op de organisatie. Er wordt gewoonweg ook niet voldoende gecommuniceerd of samengewerkt met andere afdelingen of organisaties. Nu is het vaak zo dat het wiel steeds opnieuw wordt uitgevonden.

Voor mijn gevoel trok ik de kar alleen en dat werd mij te zwaar. Om die reden besloot ik om per 1 januari van dit jaar mijn voorzitterschap ook weer neer te leggen. Ik wil me vanaf heden wel bezigen met de jongerenorganisatie maar wil geen verantwoording op mij nemen. Dit heeft nu ook te maken met dat ik mijn focus nodig heb op mijn outplacementtraject en wat ik zou willen gaan doen. Hierdoor kan ik niet teveel andere dingen aangaan.

Wat betekent COC?

Cultureel Ontmoetingscentrum. Dat klinkt raar maar het is natuurlijk 75 jaar geleden dat het werd opgericht. In het verleden was homoseksualiteit iets wat ook wel als een geestesziekte werd gezien. Ook was seks tussen mannen verboden. Om toch een ontmoetingsplek te creëren werd deze term bedacht.
Tegenwoordig zijn er nog steeds jongeren die uit de kast komen die door hun ouders uit huis worden gezet. Ik snap dit echt niet, het is zo onrechtvaardig. Hoe kun je nu je kind buiten de deur zetten? Of mannen die andere mannen in elkaar slaan omdat ze van elkaar houden…

Waarom is het (voort)bestaan van het COC zo belangrijk?

Het is belangrijk omdat er ruimte moet zijn voor mensen, vooral jongeren, om met hun geaardheid naar buiten te kunnen treden. Dat er een punt van (h)erkenning is. Ik zie wel dat jongeren steeds meer die ruimte innemen. Wat betreft andere culturen blijft het lastig voor de man om voor zijn geaardheid uit te komen. Zij hebben vaak te maken met een druk vanuit hun familie of netwerk. Degenen die zich wel durven los te maken en hun eigen weg volgen, zijn een mooi voorbeeld voor anderen dat het wel mogelijk kan zijn.

Het voorbestaan is mijn inziens afhankelijk van vernieuwing. Aangezien gemeentes aardig financieel in de knel zitten en het COC afhankelijk is van subsidies is het van belang dat wij ons onderscheiden in onze doelstellingen en activiteiten. Hiervoor hebben we meer leden en vrijwilligers nodig. Maar ook is het van belang dat er gebruik gemaakt wordt van de bestaande middelen van de verschillende afdelingen en zou er veel meer online gedaan kunnen worden. Het is soms ook gewoon een kwestie van durven om de zaken anders aan te pakken en te anticiperen op veranderingen.

Wat wil je mensen nog meegeven?

Mijn niet biologische opa is mijn inspiratiebron. Die gaf mij als klein jongetje al het gevoel dat ik niet hoefde te presteren, dat ik er mocht zijn zoals ik was. Hij was heel creatief, een echte doener. Hij was geen prater maar ons samenzijn was genoeg. Die mooie gevoelens die ik ervoer in die stilte en dat samenzijn, dat wil ik ook graag aan andere mensen meegeven. We worden zo gegeneraliseerd, zo gepusht om mee te doen. En met name in het theoretische. Het praktische kan ook heel mooi zijn. Het is nooit te laat om te ontdekken waar je jezelf thuis in voelt.

[Totaal: 0   Gemiddelde:  0/5]
Spread this post

Tags: , , , , , , , ,

2 Responses so far.

  1. Angelo van Bebbern schreef:

    Mooi, ontroerend en ontwapenend! Tien met een griffel! Succes met je heldere stappen Arjen!

  2. Digna Langbroek schreef:

    Mooi interview, Vooral hoe Arjen zijn gevoelens heeft verwoord.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

error: Content is protected !!